Pamiętnik Literacki tom LXIX

Regina Wasiak-Taylor we wstępie do tego tomu pisze:

Maria Pawlikowska-Jasnorzewska zyskała w literaturze polskiej kilka przydomków. Czesław miłosz, który wcześnie rozpoznał jej nie
zwykły talent, nazwał tę krakowską poetkę „polską Safoną”. Współczesny krytyk Krzysztof Masłoń tytułuje ją „podwawelską rusałką”, a Polonia
w Manchesterze – gdzie pisarka zmarła i została pochowana – „polską Safoną Północy”. Sama poetka mówiła o sobie: lilka. Z powodzeniem
uprawiała dramat i prozę, stała się niedoścignioną mistrzynią śmiałych miniatur lirycznych i zaskakujących point. W 80 lat po śmierci autorka Niebieskich migdałów została ogłoszona patronką roku 2025.

Kiedy wybitny pisarz umiera na obcej ziemi pojawia się zwykle kwestia sprowadzenia jego prochów do kraju. W przypadku Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej, która była tylko „przychodniem w obcej ziemi”, mówiono o przeniesieniu garści ziemi z grobu poetki w Manchesterze – na Powązki, gdzie spoczywa jej ukochana siostra, Magdalena Samozwaniec. W oczekiwaniu na ten symboliczny gest szacunku
i pamięci przygotowaliśmy dla naszych czytelników kilka artykułów poświęconych „polskiej Safo”, nadesłanych przez Krzysztofa Masłonia,
Elżbietę Adamik, Jakuba Osińskiego i Rafała Podrazę. W przyszłości będzie ich więcej, ponieważ 21 i 22 października br. zwołujemy międzynarodową konferencję naukową na temat życia i twórczości poetki, a celebracji roku MPJ towarzyszą programy poetyckie i muzyczne.